Στην μνήμη Θανάση Καλόπουλου

‎" Όταν ξυπνάτε το πρωί, σκεφτείτε τι προνόμιο είναι να είστε ζωντανοί, να σκέφτεστε, να απολαμβάνετε, να αγαπάτε ". ΜΑΡΚΟΣ ΑΥΡΗΛΙΟΣ 

Σαν σήμερα πριν  χρόνια «κοιμήθηκε» ο πολυαγαπημένος μου αδελφός.

Ο Θανάσης ήταν ο Βενιαμίν της οικογένειας και ως εκ τούτου του είχαμε μεγάλη  αδυναμία όλοι στην οικογένεια.  Αντιμετώπιζε με χιούμορ τα πάντα στην ζωή του, ήταν φιλότιμος, καλοπροαίρετος κι είχε έναν ιδιαίτερο τρόπο να χειρίζεται τις καταστάσεις στην ζωή του χωρίς να αγχώνεται και πάντα τα πράγματα κυλούσαν ευνοϊκά γι αυτόν.  Αν και δεν μέναμε μαζί τον τελευταίο χρόνο,  ωστόσο περνούσα καθημερινά από την δουλειά του  να τον δω έστω και για λίγο….

Ένα πρωινό τηλεφώνησε η μητέρα μου στην εργασία, έπρεπε να πάω από το ΑΧΕΠΑ διότι ο Θανάσης είχε τροχαίο ατύχημα..   Την άκουσα ταραγμένη, αλλά δεν ανησύχησα ιδιαίτερα, θεώρησα ότι είναι υπερβολική.. Περίμενα ν’ αντικρύσω στο ΑΧΕΠΑ τον Θανάση χαμογελαστό σατιρίζοντας – ως συνήθως – την κατάσταση του.  Φτάνοντας εκεί και βλέποντας περιπολικά, ασθενοφόρα απόρησα.. μπαίνοντας μέσα συνάντησα τον αδελφό μου τον Δημήτρη και έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου…

Δυσάρεστα γεγονότα συμβαίνουν καθημερινά στον κόσμο… έτσι και αλλιώς όλοι οι άνθρωποι είμαστε το ίδιο, για όλους είναι οι χαρές και οι λύπες, απλά διαφέρουν οι λόγοι για τους οποίους χαιρόμαστε και λυπόμαστε.  Φυσικά υπάρχουν και αρκετοί  αφελείς που επειδή υπερέχουν οικονομικά ή έχουν κάποια αναγνωρισιμότητα θεωρούν ότι είναι «κάποιοι»… Πολύ μάταιο κι ανώφελο για την ανάπτυξη του ανθρώπου το συναίσθημα της έπαρσης και προσωπικά για μένα λειτουργεί απωθητικά..

Δεν θέλω να αναφερθώ στα συναισθήματα που προκαλεί μία απώλεια, μπορεί ο καθένας να φανταστεί ή και να έχει ζήσει έτσι κι αλλιώς κι ένας χωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος..  Ο Θανάσης ακόμη και με την απώλεια του «φώτισε» κατά κάποιον τρόπο την ζωή μου και μ' έκανε να συνειδητοποιήσω και να επαναπροσδιορίσω πολλά πράγματα στην πορεία…

Επανεκτίμησα την οικογένεια μου, τους γονείς μου και την γιαγιά μου για την αξιοπρεπή στάση που κράτησαν στο συγκεκριμένο γεγονός καθώς υπέμειναν βουβά τον πόνο τους, δεν τους άκουσα να λένε την λέξη γιατί ούτε να παραπονιούνται για το συμβάν..  Νιώθω περήφανη -ας μου επιτραπεί η έκφραση- που με ανέθρεψαν οι συγκεκριμένοι.

Γνώρισα καλύτερα και ανέπτυξα ουσιαστική σχέση με τον  αδερφό μου τον Δημήτρη που μέχρι τότε επιδίωκα την συναναστροφή του μόνον όταν είχα κάποιο πρόβλημα διότι ως μεγαλύτερος πάντα βοηθούσε.. Είμαι πολύ τυχερή που έχω τον Δημήτρη δίπλα μου καθώς και την οικογένεια που δημιούργησε!

Τι να πω για τους αγαπημένους φίλους?! Καινούργιους και παλιούς!   Οι φίλοι αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της ζωής μου.  Πιο απαραίτητοι κι από τα πλούτη ή την εξουσία, όπως έλεγε ο Αριστοτέλης, οι φίλοι είναι πηγή ζωής αλλά και διέξοδος ή καταφύγιο σε μια δύσκολη στιγμή. Πραγματική ευλογία η αληθινή φιλία!

Το σημαντικότερο όμως όλων είναι ότι σταμάτησα να θεωρώ οποιονδήποτε και ο,τιδήποτε στην ζωή μου ΔΕΔΟΜΕΝΟ!!!  Άρχισα να νιώθω ευγνωμοσύνη και να χαίρομαι με αυτά που ήδη έχω και κυρίως ότι είμαι υγιής! Πολλές φορές το ξεχνάμε και σκεφτόμαστε μόνο τα υλικά αγαθά παραβλέποντας το γεγονός ότι η υγεία είναι ότι σημαντικότερο.  Η σημασία που έχει το να ευχαριστούμε ειλικρινά για τα πράγματα που έχουμε είναι τεράστια. Όσο περισσότερο ευχαριστούμε για όλα τα καλά που δεχόμαστε, τόσο πιο πολύ ανοίγει ο δρόμος για να δεχτούμε περισσότερα.  Όσο εστιάζουμε στα καλά της ζωή μας, τόσο θα μας προσφέρει με ένα ανεξήγητο τρόπο η ζωή και άλλα. Ας πάψουμε να γκρινιάζουμε. Ας πούμε ευχαριστώ για ό,τι έχουμε. Αν όλοι μας γίνουμε καλύτεροι τότε και η κοινωνία μας θα αλλάξει. Τα πάντα εξαρτώνται από εμάς και στο χέρι μας είναι να πάμε την ζωή μας πιο πάνω. 

Η ζωή είναι πολύ ωραία!  Υπάρχουν μέσα σε αυτή λέξεις όπως «ευχαριστώ», «συγνώμη», «σ' αγαπώ»..  Ας εκφράσουμε αυτές τις έννοιες με τον λόγο και κυρίως με τις πράξεις μας… Άλλωστε τα πιο ωραία πράγματα δεν κοστίζουν..