Tao Porchon-Lynch Δασκάλα γιόγκα ετών 93!

Τα Βραβεία Γκίνες την έχουν ανακηρύξει ως τη γηραιότερη δασκάλα γιόγκα στον πλανήτη. Και, όπως λέει η ίδια, παρά τα 93 της χρόνια και μια επέμβαση στο ισχίο, δεν έχει σκοπό να εγκαταλείψει … από τώρα!
«Θα διδάσκω γιόγκα μέχρι τη στιγμή που δεν θα μπορώ πια να αναπνέω. Όταν έρθει εκείνη η ώρα, θα πάω σε άλλον πλανήτη», λέει η Τάο Πορτσόν - Λιντς.  «Απλώς, αγαπώ τη γιόγκα, φωτίζει τη μλερα μου και κάνει τους πάντες να χαμογελούν».

Συγχαρητήρια στην Tao Porchon-Lynch, την 93χρονη γηραιότερη δασκάλα γιόγκα στον κόσμο, σύμφωνα με το βιβλίο ρεκόρ Γκίνες.  Η Tao ξεκίνησε να διδάσκει γιόγκα μετά την ηλικία των πενήντα.  Σήμερα διδάσκει τέσσερις ημέρες την εβδομάδα, και, στον ελεύθερο χρόνο της χορεύει λάτιν (!).  “Πιστεύω ότι πάντοτε μπορούμε να πάμε λίγο παραπέρα από όσο νομίζουμε δυνατό”, δηλώνει η ίδια, προσθέτοντας ότι θα συνεχίσει να διδάσκει για όσο παραμένει ζωντανή. Πριν αρχίσει την διδασκαλία της γιόγκα, στις δεκαετίες του ’40 και του ’50, ήταν ηθοποιός της MGM και έζησε στην Αγγλία, την Γαλλία και τις ΗΠA.  Στη συνέχεια, έγραψε σενάρια και γύρισε διάφορα ντοκιμαντέρ με θέμα την ζωή και τον πολιτισμό της Ινδίας, ενώ σχεδιάζει σύντομα να δημοσιεύσει απομνημονεύματα από τη ζωή της εκεί.  Πρόσφατα δημοσίευσε το βιβλίο της “Reflections: The Yogic Journey of Life”. “Δεν υπάρχει τίποτα που να μην μπορούμε να κάνουμε, αν αντλήσουμε τη δύναμη μέσα μας”, δηλώνει. Είναι να μην την πιστέψεις;

Αγαπώ τον εαυτό μου!

Οι σχεδόν καθημερινές συζητήσεις μας γύρω από τον εαυτό δείχνουν τόσο την ανάγκη μας να αποκτήσουμε αυτογνωσία, αλλά και το μπέρδεμα γύρω από το τι είναι και τι δεν είναι εαυτός. Οι συνηθισμένες και συχνές εκφράσεις «να τα βρω με τον εαυτό μου», «δεν γνωρίζει τον εαυτό του», «αυτός κοιτά μόνο τον εαυτό του» δείχνουν τα ασαφή όρια μεταξύ της αγάπης του εαυτού και της εγωκεντρικής αντίληψης και του εγωισμού. 

Το κλειδί της διάκρισης φαίνεται να βρίσκεται σε τρεις πιθανές θέσεις- ισότητας, κατωτερότητας ή ανωτερότητας- που τοποθετούμε τον εαυτό μας στο πεδίο, δηλαδή στις σχέσεις μας με τους άλλους.  Ασφαλώς η πιο στέρεη θέση είναι αυτή της ισότητας, θέση που μας επιτρέπει να αγαπάμε τον εαυτό μας και να τον οριοθετούμε απέναντι στις παράλογες και υπερβολικές απαιτήσεις των άλλων που βρίσκονται γύρω μας.

Σε γενικές γραμμές ο εαυτός ορίζεται ως ο τρόπος που κάποιος, έχοντας ρεαλιστικά κριτήρια, αντιλαμβάνεται τον εαυτό του και τον τοποθετεί ως αξία στο κοινωνικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο ζει και δραστηριοποιείται.  Η διεθνής βιβλιογραφία έχει χρησιμοποιήσει εναλλακτικά πολλές συνώνυμες έννοιες του εαυτού, όπως self- regard, self acceptance, self-respect, self- concept, self- identity, self- worth.

Βασικά, ο εαυτός περικλείει τρία επιμέρους στοιχεία, που συνθέτουν μια ολιστική και σφαιρική για το άτομο αντίληψη:
Το γνωστικό π.χ είμαι έξυπνος ή γνωρίζω καλά μαθηματικά
Τις κοινωνικές ικανότητες π.χ Οι άλλοι γύρω μου με βρίσκουν ευχάριστο και
Τις σωματικές δυνατότητες είμαι ευκίνητος, παίζω καλό μπάσκετ κλπ.

Τι σημαίνει « αγαπώ τον εαυτό μου».

Η παιδεία και ο πολιτισμός μας ενισχύουν πρότυπα συμπεριφοράς, αντίθετα με την αγάπη του εαυτού.  Η αφοσίωση στους άλλους, η αυτοθυσία, η παραίτηση από κάθε προσωπική διεκδίκηση για το καλό π.χ των παιδιών μας, η ανοχή και η υπακοή ακόμα και σε παράλογες απαιτήσεις των σημαντικών για μας ανθρώπων, προκαλούν τον θαυμασμό και προσδίδουν μια σειρά από επίθετα, όπως «δοτικός,καλός μεγαλόψυχος, γενναίος, υπομονετικός, συνεπής» κλπ.

Όμως, η αγάπη του εαυτού περικλείει μερικά απλά, αλλά πολύ δύσκολα στην εφαρμογή πράγματα:

Πίστη στον προσωπικό σκοπό, δικαίωμα σε κίνητρα και στόχους, θέληση για ανάπτυξη, δημιουργία και ατομική πρόοδο.
Αποδοχή και κατανόηση της διαφορετικότητας κάθε ανθρώπου και ασφαλώς και της δικής μας.  Η υποτίμηση του διαφορετικού- και είμαστε όλοι διαφορετικοί- αφήνει χώρο σε κυριαρχικά δικαιώματα, δικά μας και των άλλων.
Ανεξαρτησία και αίσθηση ελευθερίας δηλαδή την απόσταση από ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις.  Η φοβερή προσκόλληση που βλέπουμε γύρω μας, σε υλικά αγαθά , ανθρώπους ή καταστάσεις είναι αυτή που εναντιώνεται στην έννοια ελεύθερος.  Απόσταση σημαίνει την αποσύνδεση του σκοπού από την επιθυμία να έχουμε οπωσδήποτε καλά αποτελέσματα των πράξεων, των συμπεριφορών ή των συναισθημάτων μας.
Ευθύνη.  Συνήθως, τα άτομα που δεν αγαπούν τον εαυτό τους, δεν παίρνουν την ευθύνη των πράξεών τους και ενοχοποιούν τους άλλους.
Πρωτοβουλία. Η αγάπη του εαυτού σημαίνει το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση για πρωτοβουλίες και δράση. Διαφορετικά, δίνουμε το δικαίωμα στους άλλους να μας αντιπροσωπεύουν στη ζωή.
Έκφραση και θάρρος. Είναι πολύ σπουδαίο να εκφράζουμε την άποψή μας με θάρρος, να την υποστηρίζουμε και φυσικά με το ίδιο θάρρος, άφοβα, να την αλλάζουμε αν η επιχειρηματολογία των άλλων είναι τεκμηριωμένη και ισχυρή Επιλογή. Το δικαίωμα να αποφασίζουμε τι είναι και τι δεν είναι χρήσιμο, όμορφο και καλό για μας, εφόσον δεν βλάπτουμε τους άλλους.
Αποδοχή του εαυτού μας γι' αυτό που είναι και γι' αυτό που δεν είναι. Αν απορρίπτουμε τον εαυτό μας για τα ελαττώματά του, μάλλον δεν θα είμαστε σε θέση να ζητούμε την αποδοχή των άλλων. Η αγάπη του εαυτού δεν στηρίζεται σε ποσοτικά και ποιοτικά κριτήρια και η αυτοπεποίθηση δεν περιέχει μόνο τα προτερήματά μας αλλά και τις ελλείψεις μας, τις αδεξιότητες και τις αδυναμίες μας.

Όπως λοιπόν δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς να αναπνέουμε έτσι δεν έχουμε καλή κι ευτυχισμένη ζωή αν δεν τρέφουμε καλά συναισθήματα για τον εαυτό μας, όπως είναι η αυτοεκτίμηση και ο αυτοσεβασμός, γι αυτό που είμαστε.  Φαίνεται πως μόνο έτσι μπορούμε να γεμίσουμε ενέργεια και ν΄αντιμετωπίσουμε ό,τι μας τύχει στη ζωή και φυσικά δεν μπορούμε να αγαπήσουμε τους άλλους αν δεν αγαπάμε τον εαυτό μας.

Η αγάπη για τον εαυτό μας, μας δίνει δύναμη να ζήσουμε μια ζωή με αξιοπρέπεια, δύναμη και ρεαλισμό.  Η αυτοϋποτίμηση και η περιφρόνηση μας τοποθετεί στη θέση κατωτερότητας, αυτή του νικημένου, του ανήμπορου θύματος της ζωής και ο εγωισμός μας προσφέρει μια εξίσου άδικη θέση ανωτερότητας, τυραννική και τιμωρητική για τους άλλους.

πηγή : 

http://www.2search.gr/psychology/view.asp?article=10&catid=4&nav=0

Μαρία Λασσιθιωτάκη - ψυχολόγος
 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΒΑΤΡΑΧΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΟΤΙ ΘΑ ...ΒΡΑΖΟΤΑΝ!

Η ιστορία αυτού του βατράχου είναι ωμή μα πραγματική...

Από την αλληγορία της σπηλιάς του Πλάτωνα, έως το Matrix, διαβαίνοντας μέσα από τους μύθους του La Fontaine, καταλήγουμε πώς η χρήση του γλωσσικού συμβολισμού είναι ένας προνομιακός τρόπος που μπορεί να κάνει τον άνθρωπο να σκεφτεί και να διαδώσει τις ιδέες του σε άλλους ανθρώπους.

 Ο Olivier Clerc, συγγραφέας και φιλόσοφος, με αυτή την μικρή ιστοριούλα, μέσω της αλληγορίας, εμφανίζει τα καταστροφικά αποτελέσματα της μη συνειδητοποιήσεως των αλλαγών, που επηρεάζουν δυσμενώς την υγεία μας, τις μεταξύ μας σχέσεις, την κοινωνική εξέλιξη και το περιβάλλον.

Είναι μέσα της, συμπυκνωμένες, η ζωή και η γνώση, που ο καθένας μας θα καλό είναι να φυτέψει στον προσωπικό του κήπο, ώστε αύριο να μπορέσει να δρέψει τους καρπούς τους.

Το βατραχάκι που δεν ήξερε ότι θα βραζόταν...

Κάτω από την κατσαρόλα, ανάβετε μια μικρή φωτιά & το νερό, αρχίζει να ζεσταίνεται πολύ σιγά.Το νερό, σιγά σιγά γίνεται χλιαρό & το βατραχάκι, βρίσκοντας το μάλλον ευχάριστο, συνεχίζει να κολυμπά χαρούμενο.  Η θερμοκρασία του νερού συνεχίζει να ανεβαίνει.

Φανταστείτε μια κατσαρόλα γεμάτη κρύο νερό, μέσα στο οποίο κολυμπά ανέμελα, ένα βατραχάκι.

Τώρα το νερό είναι πιο ζεστό, από ότι το βατραχάκι θα θεωρούσε ευχάριστο, αισθάνεται λίγο κουρασμένο, αλλά παρόλα αυτά δεν αισθάνεται κανέναν φόβο. Τώρα το νερό είναι πραγματικά ζεστό και το βατραχάκι αρχίζει να αισθάνεται δυσάρεστα, αλλά είναι εξουθενωμένο. Γι αυτό το λόγο, υπομένει και δεν αντιδρά.

 Η θερμοκρασία συνεχίζει να ανεβαίνει, έως ότου, το βατραχάκι καταλήξει να βράσει και ως εκ τούτου, να πεθάνει.  Εάν έριχναν το ίδιο βατραχάκι κατευθείαν σε νερό θερμοκρασίας 50 βαθμών, με μια εκτίναξη των ποδιών του, θα είχε πηδήξει αμέσως έξω από την κατσαρόλα!

Αυτό αποδεικνύει, ότι όταν μια αλλαγή γίνει με έναν τρόπο αργό, δεν συνειδητοποιείται από την πλειονότητα των ανθρώπων & για αυτό δεν προκαλεί καμία αντίδραση τους, καμία αντίσταση, καμία επανάσταση.

Εάν μελετούσαμε σοβαρά αυτό που συμβαίνει στην κοινωνία μας εδώ και κάμποσες δεκαετίες, θα μπορούσαμε να αντιληφθούμε ότι χρόνο με τον χρόνο έχουμε απογυμνωθεί από τις πανανθρώπινες αξίες και τα ιδανικά μας. Δεν το αντιλαμβανόμαστε όμως, γιατί γίνεται αργά-αργά για να το συνηθίζουμε.

Πολλά γεγονότα, που πριν από 20, 30 ή 40 χρόνια θα μας έκαναν να φρίξουμε και να βγούμε στους δρόμους, σήμερα έγιναν κάτι συνηθισμένο και περνάνε απαρατήρητα ή αφήνουν τελείως αδιάφορη την πλειονότητα των ανθρώπων.

  

Στο όνομα της προόδου, της επιστήμης και του κέρδους, γίνονται διαρκώς αυθαιρεσίες κατά της προσωπικής ελευθερίας του καθενός μας, της αξιοπρέπειας μας, της ακεραιότητας της φύσεώς μας, της ομορφιάς και της χαράς της ζωής.  Με αργό ρυθμό, αλλά ασταμάτητα, με την συνεχή συνενοχή των σιωπηλών θυμάτων, που έχουν χάσει την ικανότητα και τη θέλησή τους να αμυνθούν, μας επιβάλλεται τελικά ένα ήθος και ένας τρόπος ζωής που απαξιώνει τον άνθρωπο και δεν τον αφήνει να εκπληρώσει των πνευματικό προορισμό του και να ευτυχήσει.

Τα άσχημα προγνωστικά για το μέλλον μας, αντί να προκαλούν αντιδράσεις και εξεγέρσεις, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να προετοιμάζουν ψυχολογικά τους ανθρώπους, ώστε να υφίστανται και να αποδέχονται τις εξαθλιώσεις και δραματικές συνθήκες ζωής που τους επιβάλλονται.

Το συνεχές σφυροκόπημα από τα Μέσα Ενημερώσεως, με την υπερπληροφόρηση & τις κακόγουστες εκπομπές, που ισοπεδώνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, μεταλλάσσουν τον ανήσυχο ανθρώπινο νου σε παθητικό δέκτη, που απλά εκτελεί εντολές χωρίς κρίση και ικανότητα να αντιλαμβάνεται το τί γίνεται γύρω του...

Συνειδητοποίηση ή βράσιμο. Πρέπει να διαλέξετε!!!

Λοιπόν, αν δεν είστε σαν το βατραχάκι, μισοβρασμένοι, Κάντε μια γερή εκτίναξη με τα πόδια, πριν είναι πολύ αργά.

Είμαστε ήδη μισοβρασμένοι ή όχι;(!)