Το ραγισμένο δοχείο..

Μια κινέζα γριά γυναίκα κουβαλούσε νερό με δύο μεγάλα δοχεία κρεμασμένα από τους ώμους της. Το ένα δοχείο ήταν άψογο και μετέφερε πάντα όλη την ποσότητα νερού που έπαιρνε.
Το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακριάς διαδρομής και από το ρυάκι στο σπίτι έφθανε μισοάδειο.  Έτσι για δύο ολόκληρα χρόνια η γριά κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της.
Φυσικά το τέλειο δοχείο ένοιωθε υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευαστεί.
Το ραγισμένο δοχείο ήταν δυστυχισμένο που μόλις και μετά βίας μετέφερε τα μισά από αυτά που έπρεπε, ένοιωθε ντροπή για την ατέλεια του.
Ύστερα από δύο χρόνια δεν άντεχε πια την κατάσταση αυτή και αποφάσισε να μιλήσει στη γριά.
-Ντρέπομαι τόσο για τον εαυτό μου και θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη!
-Μα γιατί; ρώτησε η γριά.
-Για ποιο λόγο νιώθεις ντροπή;
-Ε, να!
-Δύο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο το μισό νερό λόγω της ρωγμής μου
Και εξαιτίας μου κοπιάζεις άδικα κι εσύ!
Η γριά χαμογέλασε:
-Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου πλευρά και όχι στη μεριά του άλλου δοχείου; Πρόσεξα την ατέλειά σου και την εκμεταλλεύτηκα.  Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και εσύ τους πότιζες.  Δύο χρόνια τώρα μαζεύω τα άνθη και στολίζω το τραπέζι μου.
Αν δεν ήσουν εσύ αυτή η ομορφιά δε θα λάμπρυνε το σπίτι μου!
Βέβαια δεν ήταν η ατέλεια του δοχείου που το έκανε ξεχωριστό, αλλά η ιδιαίτερη ικανότητα της γυναίκας εκείνης να διακρίνει και να χρησιμοποιήσει την αδυναμία του.

Ο καθένας μας έχει τις «ρωγμές» του και τις «αδυναμίες» του που μπορούν ακόμη κι αυτές να γίνουν χρήσιμες και να ομορφύνουν τη ζωή μας.  Αν ο καθένας μας παρέβλεπε, σαν τη γριά γυναίκα της ιστορίας, τις ατέλειες του διπλανού μας τότε σίγουρα ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος! 

Ας αγαπήσουμε τον εαυτό μας με τις αδυναμίες του για να μπορέσουμε έτσι να κατανοήσουμε και πλησιάσουμε τον διπλανό μας.  Ας ενεργοποιήσουμε την ανθρωπιά μας για να δούμε με αγάπη και σεβασμό την διαφορετικότητα του συνανθρώπου… Μην περιμένουμε από τους άλλους…Ας κάνουμε εμείς το πρώτο βήμα κι ας είναι και μικρό…

O χαρακτήρας μας γίνεται το πεπρωμένο μας.. Ας προσέξουμε τις σκέψεις μας…

Πρόσεξε τις σκέψεις σου
γίνονται λόγια.

Πρόσεξε τα λόγια σου
γίνονται πράξεις.

Πρόσεξε τις πράξεις σου
γίνονται συνήθειες.

Πρόσεξε τις συνήθειές σου
γίνονται χαρακτήρας.

Πρόσεξε το χαρακτήρα σου
γίνεται η μοίρα σου…

Χαλίλ  Γκιμπράν, Λιβανέζος ποιητής –φιλόσοφος

Ο νόμος της έλξης πάντα λειτουργεί, επομένως πρέπει να λαμβάνουμε την ευθύνη των όσων μας συμβαίνουν.
Κάντε το παρακάτω πείραμα για να δείτε πως θα λειτουργήσει:
Αν βιάζεστε να πάτε γρήγορα στο ραντεβού σας και έχετε στο μυαλό σας την έκφραση “Δεν θέλω να αργήσω, Δεν θέλω να αργήσω” τότε σίγουρα θα αργήσετε, διότι εκπέμπετε στο σύμπαν αρνητικά μηνύματα τα οποία είναι το “Δεν θέλω” και η λέξη “αργήσω”.   Αν θέλετε να πάτε έγκαιρα στο ραντεβού σας, αρχίστε να δηλώνετε:  “Θέλω να βρίσκομαι στο ραντεβού μου, στην ώρα μου” ή “Είμαι στο ραντεβού μου στην ώρα μου”.
Αρχίστε  να σκέφτεστε μόνο όλα όσα θέλετε και όχι ό,τι δεν θέλετε.  Φτιάξτε λίστες με τα θέλω σας και διαβάζετε αυτά κάθε μέρα.
Αν θέλεις να σε αγαπούν, αγάπησε τον εαυτό σου.  Κάθε μέρα γράφε και δήλωνε φωνακτά ή σιωπηρά αγαπώ τον εαυτό μου γιατί είναι εικόνα του Θεού και  όλοι γύρω μου με αγαπούν.
Αν θέλεις να αλλάξει ο κόσμος σου, η κυβέρνηση, η χώρα, ο φίλος σου, ο άνδρας σου, η γυναίκα σου ….. άλλαξε εσύ ο ίδιος.  Μάθε ποιός/α είσαι. Αν δεν ξέρεις από που να αρχίσεις λέγε σαν προσευχή “Είμαι ανοικτός ή δεκτικός να προσελκύσω στην ζωή μου την ευτυχία”
Οι λέξεις που χρησιμοποιούμε εκπέμπουν δονήσεις και μπορούν να επηρεάσουν την κάθε μας στιγμή, την καθημερινότητα μας, ακόμα και ολόκληρη την ζωή μας.
Υπάρχουν θετικά φορτισμένες λέξεις, που μας κάνουν να αισθανόμαστε όμορφα, καθώς υπάρχουν και αρνητικά φορτισμένες λέξεις, οι οποίες μας δημιουργούν άσχημα συναισθήματα λόγω του ότι εκπέμπουν αρνητικές δονήσεις στην καθημερινότητα μας.

Παραδείγματα :

 
Μετατρέψτε τις Αρνητικές λέξεις όσο μπορείτε σε Θετικές και ζήστε την αλλαγή στην ζωή σας.

1.  Η λέξη δουλειά προέρχεται από την λέξη δουλεία, αντικαταστήστε την με την λέξη “εργασία” η οποία προέρχεται απο την λέξη έργο.  Όχι Δουλεύω αλλά Εργάζομαι.

2.    Η έκφραση “φοβερός” άνθρωπος προέρχεται απο την λέξη φόβος αντικαταστήστε την με την λέξη “καταπληκτικός” ή “θαυμάσιος” ή “υπέροχος” ή “εξαιρετικός άνθρωπος”.

3.     Συνήθως χρησιμοποιούμε την λέξη “απίστευτο” για ένα γεγονός, για κάτι που είναι πολύ καλό.  Η έκφραση “είναι απίστευτο” δηλώνει ότι δεν πιστεύουμε σε αυτό γιατί το θεωρούμε εξωπραγματικό, ή πολύ καλό για να είναι αληθινό, με τον τρόπο αυτό δηλώνουμε υποσυνείδητα ότι δεν πιστεύουμε ότι αξίζουμε να το έχουμε, επομένως μην εκπλαγείτε αν εξαφανιστεί από την ζωή σας.  Αν σας ξεφεύγει συχνά η λέξη απίστευτο για κάτι που είναι “υπέροχο”,  συνεχίστε την έκφραση σας “και όμως αληθινό” ή αλλάξτε επιτόπου την έκφραση με μια θετική.

4.    Η έκφραση που είναι πολύ της μόδας : Το λεγόμενο  "Δεν υπάρχει"  μπορεί να είναι πολύ διασκεδαστικό και να κάνουμε πλάκα ακούγοντας το, όμως είναι μια από  τις λέξεις αυτές που υποδηλώνει ότι αυτό το οποίο θεωρούμε τέλειο ή πολύ καλό, απλά δεν υπάρχει.

5.    Πολλές φορές ανάμεσα σε άτομα με μεγάλη  οικειότητα και πολλές φορές ακόμα και για πλάκα μπορεί να χρησιμοποιούνται εκφράσεις όπως “Ε που να σκάσεις” ή “Σκάσε”, “Στα τσακίδια”, “Κακό χρονό να ‘χεις”, “Τον κακό σου τον καιρό” ή παρόμοιες εκφράσεις αρνητικά φορτισμένες.  Όσο ασήμαντο και αν σας ακούγεται δυστυχώς λειτουργεί στέλνοντας σας πίσω αρνητική ενέργεια γιατί λειτουργεί σαν κατάρα.

6.    Αποφεύγουμε όσο μπορούμε να βάζουμε ταμπέλες αρνητικότητας  στον εαυτό μας και στους γύρω μας διότι με αυτό τον τρόπο δηλώνουμε ότι δεν σεβόμαστε την ψυχή μας και τις ψυχές των συνανθρώπων μας. Παραδείγματα : (” Χαζέ” “Ηλίθιε” “Βλάκα” κ.α. ή όταν κάνω κάτι και δεν το πετυχαίνω, αρχίζω να λέω : “Καλά τι βλάκας που είμαι” και διάφορα κοσμητικά επίθετα για τον εαυτό μου.)

Κάποτε μια ιστορία έλεγε πως σε ένα σχολείο υπήρχε μια τάξη η οποία ήταν εξαιρετικά κακή και όλοι οι καθηγητές δυσανασχετούσαν κάθε φορά που έκαναν μάθημα σε αυτήν. Θεωρούσαν πως ήταν χάσιμο χρόνου να ασχολούνται με αυτή την τάξη. Τότε είχε έρθει μια καινούργια δασκάλα και την έβαλαν να διδάξει σε αυτή την τάξη, η δασκάλα είχε δει τον αριθμό των απουσιών του κάθε μαθητή και νόμιζε πως ήταν ο δείκτης νοημοσύνης των μαθητών. Θεώρησε λοιπόν μέσα στο μυαλό της, ότι η τάξη αποτελούνταν από διάνοιες. Κάθε φορά που οι μαθητές άρχιζαν να κανουν ερωτήσεις,  η δασκάλα άκουγε με προσοχή τους μαθητές της και τις απορίες τους, και απαντούσε : “Μπράβο, αυτή είναι μια ερώτηση που μόνο έξυπνοι μαθητές σαν και εσάς θα την έκαναν”, συνεχώς συνέχαιρε τους μαθητές της για τις συνεχόμενες ερωτήσεις τους, τους επαινούσε και τους αντιμετώπιζε με το δέος που αρμόζει σε μια διάνοια. Μαντέψτε !!! Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα η τάξη αυτή διέπρεψε και όλοι όσοι την απέφευγαν για να μην ρεζιλευτούν έμειναν έκπληκτοι για το πως έγινε αυτό!!!
Υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα αρνητικών λέξεων που θα πρέπει να προσπαθούμε να αποφεύγουμε όπως : Είμαι πτώμα, θα πάθω έμφραγμα, θα πάθω εγκεφαλικό, δεν επικοινωνώ με τον εαυτό μου, τρελλαίνομαι, ξετρελλάθηκα, θα σκάσω, θα πεθάνω, σκοτώνομαι στην δουλειά, γίνεται πανικός, χαμός, θα πάθω σοκ, έχω πάθει σόκ, δεν προλαβαίνω, ξοδεύω, σπαταλάω κ.α.
Παρατηρήσατε τώρα που διαβάσατε τις αρνητικές λέξεις όλες μαζί πόσο άλλαξε η διάθεση σας;
Αν παρατηρήσατε κάτι τέτοιο τότε κάντε θετικές δηλώσεις όπως :
Νοιώθω υπέροχα, αγαπώ τον εαυτό μου και τους συνανθρώπους μου, αξίζω να λαμβάνω την αγάπη των άλλων, είμαι μοναδικός και γεμάτος ευτυχία, το περιβάλλον όπου ζω είναι καταπληκτικό, είμαι απόλυτα υγιής.
Δεν αρκεί να το πείτε μόνο τρεις φορές αλλά “Νοιώστε το”, “Ζήστε το”, Κλείστε τα μάτια και ονειρευτείτε το.
Σας αξίζει να το προσελκύσετε και αυτός είναι ο τρόπος να το κάνετε…..

Πηγή : http://www.reikirhodes.gr/

Dorothea Lange "Migrant Mother"... Ποια είναι αυτή η γυναίκα ;

Επί 20 ολόκληρα μίλια, η φωτογράφος σκεφτόταν αν θα έπρεπε να είχε σταματήσει σ’ αυτό που είδε με την άκρη του ματιού της στη δεξιά πλευρά του δρόμου. Η δουλειά είχε γίνει, την αμοιβή της θα την έπαιρνε, μέχρι τελευταίο σεντ, έξω έβρεχε κι όμως μέσα της υπήρχε μια δύναμη- μη ελέγξιμη πια- που δεν άφηνε σε ησυχία το μυαλό της. Για 20 μίλια ήταν αναποφάσιστη (μικρή απόσταση, αν σκεφτεί κανείς πως υπάρχουν πολλοί που διανύουν αναποφάσιστοι κι αδρανείς ολόκληρη τη ζωή τους). Ξαφνικά σταμάτησε το αυτοκίνητο. Ο δρόμος ήταν άδειος. Επιτόπου στροφή. Ακολούθησε την αντίθετη πορεία – του δρόμου και της λογικής- και βρέθηκε ξανά στον καταυλισμό.

Εκεί ζούσαν προσωρινά, με τις οικογένειές τους σε παραπήγματα, περιφερόμενοι άστεγοι αγρότες. Πάμφθηνα εργατικά χέρια μεταναστών για τις καλλιέργειες της περιοχής. Θα μάζευαν αρακά και μπιζέλια, αλλά την προηγούμενη νύχτα ο παγετός είχε καταστρέψει τη σοδειά. Άλλο ένα κακό νέο ανάμεσα στα χιλιάδες δυσάρεστα μαντάτα της ζωής τους- πότε θα σταματούσε αυτό; Ίσως ποτέ.
Η ανησυχία ήταν διάχυτη στην ατμόσφαιρα. Πολύ σύντομα, οι κάτοικοι της περιοχής και οι ιδιοκτήτες των καλλιεργειών, θα έρχονταν να τους διώξουν. Με βίαιο τρόπο, χωρίς έλεος. Οι ίδιοι καθωσπρέπει άνθρωποι, με τα παιδιά, τα σπίτια και τη γη τους- οι οποίοι θα τους έδιναν δουλειά στα χωράφια τους- οι ίδιοι την επόμενη μέρα θα χρησιμοποιούσαν κάθε τρόπο για να τους διώξουν, αφού πια η παρουσία τους δε θα απέφερε πια κανένα απολύτως κέρδος. Η πραότητα του χαρακτήρα και ο ανθρωπισμός τους βασίζονταν στον αστάθμητο παράγοντα του κατάλληλου απτού ανταλλάγματος. Η υπόγεια αποδοχή της ένοχης χρησιμότητας ενός εγκλήματος γεννά τον πιο ορκισμένο στρατό φανατικών, εκείνων που εθίζονται στη δικαιολογία κάθε επόμενου εγκλήματος.
Μέσα στην αποπνικτική ατμόσφαιρα της απόλυτης φτώχιας, της αγωνίας και του πόνου, η φωτογράφος εστίασε στη μητέρα με τα τέσσερα πεινασμένα παιδιά (υπήρχε κι ένα πέμπτο στην κοιλιά της μάνας, που θα γεννιόταν σε λίγους μήνες, σε καιρούς απόγνωσης). Η δικιά τους ήταν η πιο πρόχειρα φτιαγμένη τέντα απ’ όλες. Τράβηξε δυο πρώτες φωτογραφίες. Δυο γενικά πλάνα

 Και μετά πλησίασε. Όλο και πλησίαζε. Η μητέρα δεν κοίταξε ποτέ προς το φακό ή προς τον άνθρωπο που ακάλεστος είχε εισβάλει στην ελάχιστη ιδιωτικότητά τους.
Συνολικά τράβηξε έξι φωτογραφίες. Δεν ρώτησε το όνομα της μητέρας, ζήτησε μόνο να μάθει την ηλικία της.
«32 χρόνων».
 Κι όμως… Αυτό ήταν το ταλαιπωρημένο πρόσωπο μιας 32χρονης γυναίκας, που είχε βιώσει τόσα, όσα αρκούσαν για πολλές ζωές. Ζούσαν τρώγοντας παγωμένα λαχανικά – ήταν βαρυχειμωνιά- και όσα μικρά πουλιά μπορούσαν να σκοτώσουν τα ίδια τα παιδιά.

Η φωτογράφος υποσχέθηκε προφορικά – αν και δεν της ζητήθηκε- να μην δημοσιεύσει το υλικό. Είπε ψέματα.
Αυτό το ψέμα όμως ευεργέτησε αμέσως πολλούς κατατρεγμένους. Τρεις μέρες μετά τη δημοσίευση της φωτογραφίας στην εφημερίδα, εκείνος ο καταυλισμός στη μέση του τίποτα (US Highway 101, 2.500χλμ, κατά μήκος της δυτικής ακτής) γέμισε με τρόφιμα, ρούχα και προσφορές ανθρώπων που είχαν συγκινηθεί από τη φωτογραφία της μητέρας. Κάποιοι απ’ τους άστεγους εργάτες είχαν ήδη φύγει (για πού άραγε; Για ένα επόμενο πουθενά…), ανάμεσά τους, όμως, και η μητέρα με τα παιδιά. Εκείνοι δεν ήξεραν τι είχε συμβεί.
Η δημοσίευση μιας δεύτερης φωτογραφίας- διαφορετικής από αυτή που είχε μπει στην εφημερίδα- έκανε τον γύρο της χώρας μέσα σε λίγες μέρες. Η μητέρα είχε γίνει σύμβολο καρτερικότητας κι αξιοπρέπειας σε καιρούς δυστυχίας κι εξαθλίωσης. Όλοι μιλούσαν για εκείνη και τα μικρά της.
Ένα αποφασισμένο βλέμμα, σ’ ένα κουρασμένο πρόσωπο. Και δυο παιδιά ν ακουμπούν φοβισμένα πάνω της. Ήταν ο φόβος του φακού, αλλά έμοιαζε με το φόβο του παρόντος και του μέλλοντος. Ήταν τα δύσκολα χρόνια. Κι εκείνη ήταν η Μόνα Λίζα μιας σκονισμένης απ’ τις αντιξοότητες εποχής.
H Dorothea Lange (Ντοροθέα Λανγκ) τράβηξε αυτές τις φωτογραφίες το 1936, στις Ηνωμένες Πολιτείες (Nipomo, California). Το στιγμιότυπο της μητέρας με τα δυο παιδιά γυρισμένα στο φακό, αποτέλεσε την πιο χαρακτηριστική φωτογραφία της Παγκόσμιας Οικονομικής Ύφεσης πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. (Great Depression).  Η ταυτότητα της εμβληματικής “Migrant Mother” έγινε γνωστή πολλές δεκαετίες αργότερα, όταν η ηλικιωμένη πλέον γυναίκα εκείνης της φωτογραφίας έδινε μάχη με τον καρκίνο και δεν είχε τα χρήματα για να νοσηλευτεί σε δημόσιο νοσοκομείο. Τότε δημοσιεύτηκε τ’ όνομά της και μαζεύτηκε ένα ποσό (κάποιες χιλιάδες δολάρια) που της επέτρεψε να ‘χει ένα αξιοπρεπές τέλος. Την έλεγαν Φλόρενς (Florence Owens Thomson 1903 -1983), ήταν μια Τσερόκι. Διωγμένη από την Οκλαχόμα – όπως χιλιάδες της φυλής της-  παντρεύτηκε σε μικρή ηλικία, όμως η οικογένεια του συζύγου δεν ήθελε μια ινδιάνα για νύφη. Έκαναν παιδιά, εκείνος πέθανε ξαφνικά. Πώς θα ζήσουν; Τι θα κάνουν; Οικονομική ύφεση, ανεργία, διώξεις. Ανατροπές, μόνο ανατροπές. Ένας άβολος σκληρός άδικος κόσμος. Κάθε βήμα της ζωής της- από την αρχή- έμοιαζε δύσκολο, έως ακατόρθωτο. Κάθε βήμα κι ένας πόνος. Κι όλα να μοιάζουν κάθε φορά με το τέλος του κόσμου.
Η Φλόρενς δεν κέρδισε ποτέ χρήματα από τη φωτογραφία (μόνο το ποσό εκείνο στα γεράματα, πριν πεθάνει). Ούτε η Λανγκ. Τα δικαιώματα ανήκαν στην αμερικανική κυβέρνηση ( με κρατικό χρήμα- Farm Security Administration- είχαν πληρωθεί τα ντοκουμέντα της ομάδας φωτογράφων που ταξίδευαν στις φτωχές αγροτικές περιοχές της Αμερικής). Η Λανγκ, όμως, κέρδισε αναγνωρισιμότητα κι επαγγελματική καταξίωση.
H “Migrant Mother” είναι η χαρακτηριστικότερη φωτογραφία της Μεγάλης Ύφεσης. Γρήγορα, όμως, ήρθε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος κι απέκτησε τους δικούς του ήρωες, τις δικές του εμβληματικές μορφές. Και μετά ήρθε η εποχή της ευημερίας. Κι εκείνη είχε τα σύμβολά της, παντοδύναμα. Ζήτω το χρήμα! Η φτωχή μητέρα έμοιαζε πολύ μακρινή. Τόσο μακρινή, που αρκούσε για να γίνει γραμματόσημο.
(Γραμματόσημο του 1998).

Έτσι γίνεται συνήθως. Οι άνθρωποι τιμούν, φροντίζουν, επιβραβεύουν κι αγαπούν οτιδήποτε υπάρχει σε απόσταση ασφαλείας. Το ΤΩΡΑ παραμένει πάντοτε η εποχή της βαρβαρότητας. ΥΓ. Σήμερα στο Nipomo (πληθυσμός 16.000 κάτοικοι), πολύ κοντά στο σημείο της τυχαίας ιστορικής φωτογράφισης υπάρχει ένα σχολείο, που φέρει ένα όνομα. Το όνομα της φωτογράφου Ντοροθέα Λανγκ. Όχι της Φλόρενς. Ίσως καλύτερα. 

Πηγή : aixmi.gr - Πέτρος Κουμπλής