Τρίτη 19 Μαρτίου 2013

O χαρακτήρας μας γίνεται το πεπρωμένο μας.. Ας προσέξουμε τις σκέψεις μας…



Πρόσεξε τις σκέψεις σου
γίνονται λόγια.

Πρόσεξε τα λόγια σου
γίνονται πράξεις.

Πρόσεξε τις πράξεις σου
γίνονται συνήθειες.

Πρόσεξε τις συνήθειές σου
γίνονται χαρακτήρας.

Πρόσεξε το χαρακτήρα σου
γίνεται η μοίρα σου…
Χαλίλ  Γκιμπράν, Λιβανέζος ποιητής –φιλόσοφος

Ο νόμος της έλξης πάντα λειτουργεί, επομένως πρέπει να λαμβάνουμε την ευθύνη των όσων μας συμβαίνουν.
Κάντε το παρακάτω πείραμα για να δείτε πως θα λειτουργήσει:
Αν βιάζεστε να πάτε γρήγορα στο ραντεβού σας και έχετε στο μυαλό σας την έκφραση “Δεν θέλω να αργήσω, Δεν θέλω να αργήσω” τότε σίγουρα θα αργήσετε, διότι εκπέμπετε στο σύμπαν αρνητικά μηνύματα τα οποία είναι το “Δεν θέλω” και η λέξη “αργήσω”.   Αν θέλετε να πάτε έγκαιρα στο ραντεβού σας, αρχίστε να δηλώνετε:  “Θέλω να βρίσκομαι στο ραντεβού μου, στην ώρα μου” ή “Είμαι στο ραντεβού μου στην ώρα μου”.
Αρχίστε  να σκέφτεστε μόνο όλα όσα θέλετε και όχι ό,τι δεν θέλετε.  Φτιάξτε λίστες με τα θέλω σας και διαβάζετε αυτά κάθε μέρα.
Αν θέλεις να σε αγαπούν, αγάπησε τον εαυτό σου.  Κάθε μέρα γράφε και δήλωνε φωνακτά ή σιωπηρά αγαπώ τον εαυτό μου γιατί είναι εικόνα του Θεού και  όλοι γύρω μου με αγαπούν.
Αν θέλεις να αλλάξει ο κόσμος σου, η κυβέρνηση, η χώρα, ο φίλος σου, ο άνδρας σου, η γυναίκα σου ….. άλλαξε εσύ ο ίδιος.  Μάθε ποιός/α είσαι. Αν δεν ξέρεις από που να αρχίσεις λέγε σαν προσευχή “Είμαι ανοικτός ή δεκτικός να προσελκύσω στην ζωή μου την ευτυχία”
Οι λέξεις που χρησιμοποιούμε εκπέμπουν δονήσεις και μπορούν να επηρεάσουν την κάθε μας στιγμή, την καθημερινότητα μας, ακόμα και ολόκληρη την ζωή μας.
Υπάρχουν θετικά φορτισμένες λέξεις, που μας κάνουν να αισθανόμαστε όμορφα, καθώς υπάρχουν και αρνητικά φορτισμένες λέξεις, οι οποίες μας δημιουργούν άσχημα συναισθήματα λόγω του ότι εκπέμπουν αρνητικές δονήσεις στην καθημερινότητα μας.



Παραδείγματα :
 
Μετατρέψτε τις Αρνητικές λέξεις όσο μπορείτε σε Θετικές και ζήστε την αλλαγή στην ζωή σας.

1.  Η λέξη δουλειά προέρχεται από την λέξη δουλεία, αντικαταστήστε την με την λέξη “εργασία” η οποία προέρχεται απο την λέξη έργο.  Όχι Δουλεύω αλλά Εργάζομαι.


2.    Η έκφραση “φοβερός” άνθρωπος προέρχεται απο την λέξη φόβος αντικαταστήστε την με την λέξη “καταπληκτικός” ή “θαυμάσιος” ή “υπέροχος” ή “εξαιρετικός άνθρωπος”.

3.     Συνήθως χρησιμοποιούμε την λέξη “απίστευτο” για ένα γεγονός, για κάτι που είναι πολύ καλό.  Η έκφραση “είναι απίστευτο” δηλώνει ότι δεν πιστεύουμε σε αυτό γιατί το θεωρούμε εξωπραγματικό, ή πολύ καλό για να είναι αληθινό, με τον τρόπο αυτό δηλώνουμε υποσυνείδητα ότι δεν πιστεύουμε ότι αξίζουμε να το έχουμε, επομένως μην εκπλαγείτε αν εξαφανιστεί από την ζωή σας.  Αν σας ξεφεύγει συχνά η λέξη απίστευτο για κάτι που είναι “υπέροχο”,  συνεχίστε την έκφραση σας “και όμως αληθινό” ή αλλάξτε επιτόπου την έκφραση με μια θετική.

4.    Η έκφραση που είναι πολύ της μόδας : Το λεγόμενο  "Δεν υπάρχει"  μπορεί να είναι πολύ διασκεδαστικό και να κάνουμε πλάκα ακούγοντας το, όμως είναι μια από  τις λέξεις αυτές που υποδηλώνει ότι αυτό το οποίο θεωρούμε τέλειο ή πολύ καλό, απλά δεν υπάρχει.

5.    Πολλές φορές ανάμεσα σε άτομα με μεγάλη  οικειότητα και πολλές φορές ακόμα και για πλάκα μπορεί να χρησιμοποιούνται εκφράσεις όπως “Ε που να σκάσεις” ή “Σκάσε”, “Στα τσακίδια”, “Κακό χρονό να ‘χεις”, “Τον κακό σου τον καιρό” ή παρόμοιες εκφράσεις αρνητικά φορτισμένες.  Όσο ασήμαντο και αν σας ακούγεται δυστυχώς λειτουργεί στέλνοντας σας πίσω αρνητική ενέργεια γιατί λειτουργεί σαν κατάρα.

6.    Αποφεύγουμε όσο μπορούμε να βάζουμε ταμπέλες αρνητικότητας  στον εαυτό μας και στους γύρω μας διότι με αυτό τον τρόπο δηλώνουμε ότι δεν σεβόμαστε την ψυχή μας και τις ψυχές των συνανθρώπων μας. Παραδείγματα : (” Χαζέ” “Ηλίθιε” “Βλάκα” κ.α. ή όταν κάνω κάτι και δεν το πετυχαίνω, αρχίζω να λέω : “Καλά τι βλάκας που είμαι” και διάφορα κοσμητικά επίθετα για τον εαυτό μου.)

Κάποτε μια ιστορία έλεγε πως σε ένα σχολείο υπήρχε μια τάξη η οποία ήταν εξαιρετικά κακή και όλοι οι καθηγητές δυσανασχετούσαν κάθε φορά που έκαναν μάθημα σε αυτήν. Θεωρούσαν πως ήταν χάσιμο χρόνου να ασχολούνται με αυτή την τάξη. Τότε είχε έρθει μια καινούργια δασκάλα και την έβαλαν να διδάξει σε αυτή την τάξη, η δασκάλα είχε δει τον αριθμό των απουσιών του κάθε μαθητή και νόμιζε πως ήταν ο δείκτης νοημοσύνης των μαθητών. Θεώρησε λοιπόν μέσα στο μυαλό της, ότι η τάξη αποτελούνταν από διάνοιες. Κάθε φορά που οι μαθητές άρχιζαν να κανουν ερωτήσεις,  η δασκάλα άκουγε με προσοχή τους μαθητές της και τις απορίες τους, και απαντούσε : “Μπράβο, αυτή είναι μια ερώτηση που μόνο έξυπνοι μαθητές σαν και εσάς θα την έκαναν”, συνεχώς συνέχαιρε τους μαθητές της για τις συνεχόμενες ερωτήσεις τους, τους επαινούσε και τους αντιμετώπιζε με το δέος που αρμόζει σε μια διάνοια. Μαντέψτε !!! Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα η τάξη αυτή διέπρεψε και όλοι όσοι την απέφευγαν για να μην ρεζιλευτούν έμειναν έκπληκτοι για το πως έγινε αυτό!!!
Υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα αρνητικών λέξεων που θα πρέπει να προσπαθούμε να αποφεύγουμε όπως : Είμαι πτώμα, θα πάθω έμφραγμα, θα πάθω εγκεφαλικό, δεν επικοινωνώ με τον εαυτό μου, τρελλαίνομαι, ξετρελλάθηκα, θα σκάσω, θα πεθάνω, σκοτώνομαι στην δουλειά, γίνεται πανικός, χαμός, θα πάθω σοκ, έχω πάθει σόκ, δεν προλαβαίνω, ξοδεύω, σπαταλάω κ.α.
Παρατηρήσατε τώρα που διαβάσατε τις αρνητικές λέξεις όλες μαζί πόσο άλλαξε η διάθεση σας;
Αν παρατηρήσατε κάτι τέτοιο τότε κάντε θετικές δηλώσεις όπως :
Νοιώθω υπέροχα, αγαπώ τον εαυτό μου και τους συνανθρώπους μου, αξίζω να λαμβάνω την αγάπη των άλλων, είμαι μοναδικός και γεμάτος ευτυχία, το περιβάλλον όπου ζω είναι καταπληκτικό, είμαι απόλυτα υγιής.
Δεν αρκεί να το πείτε μόνο τρεις φορές αλλά “Νοιώστε το”, “Ζήστε το”, Κλείστε τα μάτια και ονειρευτείτε το.
Σας αξίζει να το προσελκύσετε και αυτός είναι ο τρόπος να το κάνετε…..

Πηγή : http://www.reikirhodes.gr/

Πέμπτη 14 Μαρτίου 2013

Dorothea Lange "Migrant Mother"... Ποια είναι αυτή η γυναίκα ;



Επί 20 ολόκληρα μίλια, η φωτογράφος σκεφτόταν αν θα έπρεπε να είχε σταματήσει σ’ αυτό που είδε με την άκρη του ματιού της στη δεξιά πλευρά του δρόμου. Η δουλειά είχε γίνει, την αμοιβή της θα την έπαιρνε, μέχρι τελευταίο σεντ, έξω έβρεχε κι όμως μέσα της υπήρχε μια δύναμη- μη ελέγξιμη πια- που δεν άφηνε σε ησυχία το μυαλό της. Για 20 μίλια ήταν αναποφάσιστη (μικρή απόσταση, αν σκεφτεί κανείς πως υπάρχουν πολλοί που διανύουν αναποφάσιστοι κι αδρανείς ολόκληρη τη ζωή τους). Ξαφνικά σταμάτησε το αυτοκίνητο. Ο δρόμος ήταν άδειος. Επιτόπου στροφή. Ακολούθησε την αντίθετη πορεία – του δρόμου και της λογικής- και βρέθηκε ξανά στον καταυλισμό.
Εκεί ζούσαν προσωρινά, με τις οικογένειές τους σε παραπήγματα, περιφερόμενοι άστεγοι αγρότες. Πάμφθηνα εργατικά χέρια μεταναστών για τις καλλιέργειες της περιοχής. Θα μάζευαν αρακά και μπιζέλια, αλλά την προηγούμενη νύχτα ο παγετός είχε καταστρέψει τη σοδειά. Άλλο ένα κακό νέο ανάμεσα στα χιλιάδες δυσάρεστα μαντάτα της ζωής τους- πότε θα σταματούσε αυτό; Ίσως ποτέ.
Η ανησυχία ήταν διάχυτη στην ατμόσφαιρα. Πολύ σύντομα, οι κάτοικοι της περιοχής και οι ιδιοκτήτες των καλλιεργειών, θα έρχονταν να τους διώξουν. Με βίαιο τρόπο, χωρίς έλεος. Οι ίδιοι καθωσπρέπει άνθρωποι, με τα παιδιά, τα σπίτια και τη γη τους- οι οποίοι θα τους έδιναν δουλειά στα χωράφια τους- οι ίδιοι την επόμενη μέρα θα χρησιμοποιούσαν κάθε τρόπο για να τους διώξουν, αφού πια η παρουσία τους δε θα απέφερε πια κανένα απολύτως κέρδος. Η πραότητα του χαρακτήρα και ο ανθρωπισμός τους βασίζονταν στον αστάθμητο παράγοντα του κατάλληλου απτού ανταλλάγματος. Η υπόγεια αποδοχή της ένοχης χρησιμότητας ενός εγκλήματος γεννά τον πιο ορκισμένο στρατό φανατικών, εκείνων που εθίζονται στη δικαιολογία κάθε επόμενου εγκλήματος.
Μέσα στην αποπνικτική ατμόσφαιρα της απόλυτης φτώχιας, της αγωνίας και του πόνου, η φωτογράφος εστίασε στη μητέρα με τα τέσσερα πεινασμένα παιδιά (υπήρχε κι ένα πέμπτο στην κοιλιά της μάνας, που θα γεννιόταν σε λίγους μήνες, σε καιρούς απόγνωσης). Η δικιά τους ήταν η πιο πρόχειρα φτιαγμένη τέντα απ’ όλες. Τράβηξε δυο πρώτες φωτογραφίες. Δυο γενικά πλάνα

 Και μετά πλησίασε. Όλο και πλησίαζε. Η μητέρα δεν κοίταξε ποτέ προς το φακό ή προς τον άνθρωπο που ακάλεστος είχε εισβάλει στην ελάχιστη ιδιωτικότητά τους.
Συνολικά τράβηξε έξι φωτογραφίες. Δεν ρώτησε το όνομα της μητέρας, ζήτησε μόνο να μάθει την ηλικία της.
«32 χρόνων».
 Κι όμως… Αυτό ήταν το ταλαιπωρημένο πρόσωπο μιας 32χρονης γυναίκας, που είχε βιώσει τόσα, όσα αρκούσαν για πολλές ζωές. Ζούσαν τρώγοντας παγωμένα λαχανικά – ήταν βαρυχειμωνιά- και όσα μικρά πουλιά μπορούσαν να σκοτώσουν τα ίδια τα παιδιά.

Η φωτογράφος υποσχέθηκε προφορικά – αν και δεν της ζητήθηκε- να μην δημοσιεύσει το υλικό. Είπε ψέματα.
Αυτό το ψέμα όμως ευεργέτησε αμέσως πολλούς κατατρεγμένους. Τρεις μέρες μετά τη δημοσίευση της φωτογραφίας στην εφημερίδα, εκείνος ο καταυλισμός στη μέση του τίποτα (US Highway 101, 2.500χλμ, κατά μήκος της δυτικής ακτής) γέμισε με τρόφιμα, ρούχα και προσφορές ανθρώπων που είχαν συγκινηθεί από τη φωτογραφία της μητέρας. Κάποιοι απ’ τους άστεγους εργάτες είχαν ήδη φύγει (για πού άραγε; Για ένα επόμενο πουθενά…), ανάμεσά τους, όμως, και η μητέρα με τα παιδιά. Εκείνοι δεν ήξεραν τι είχε συμβεί.
Η δημοσίευση μιας δεύτερης φωτογραφίας- διαφορετικής από αυτή που είχε μπει στην εφημερίδα- έκανε τον γύρο της χώρας μέσα σε λίγες μέρες. Η μητέρα είχε γίνει σύμβολο καρτερικότητας κι αξιοπρέπειας σε καιρούς δυστυχίας κι εξαθλίωσης. Όλοι μιλούσαν για εκείνη και τα μικρά της.
Ένα αποφασισμένο βλέμμα, σ’ ένα κουρασμένο πρόσωπο. Και δυο παιδιά ν ακουμπούν φοβισμένα πάνω της. Ήταν ο φόβος του φακού, αλλά έμοιαζε με το φόβο του παρόντος και του μέλλοντος. Ήταν τα δύσκολα χρόνια. Κι εκείνη ήταν η Μόνα Λίζα μιας σκονισμένης απ’ τις αντιξοότητες εποχής.
H Dorothea Lange (Ντοροθέα Λανγκ) τράβηξε αυτές τις φωτογραφίες το 1936, στις Ηνωμένες Πολιτείες (Nipomo, California). Το στιγμιότυπο της μητέρας με τα δυο παιδιά γυρισμένα στο φακό, αποτέλεσε την πιο χαρακτηριστική φωτογραφία της Παγκόσμιας Οικονομικής Ύφεσης πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. (Great Depression).  Η ταυτότητα της εμβληματικής “Migrant Mother” έγινε γνωστή πολλές δεκαετίες αργότερα, όταν η ηλικιωμένη πλέον γυναίκα εκείνης της φωτογραφίας έδινε μάχη με τον καρκίνο και δεν είχε τα χρήματα για να νοσηλευτεί σε δημόσιο νοσοκομείο. Τότε δημοσιεύτηκε τ’ όνομά της και μαζεύτηκε ένα ποσό (κάποιες χιλιάδες δολάρια) που της επέτρεψε να ‘χει ένα αξιοπρεπές τέλος. Την έλεγαν Φλόρενς (Florence Owens Thomson 1903 -1983), ήταν μια Τσερόκι. Διωγμένη από την Οκλαχόμα – όπως χιλιάδες της φυλής της-  παντρεύτηκε σε μικρή ηλικία, όμως η οικογένεια του συζύγου δεν ήθελε μια ινδιάνα για νύφη. Έκαναν παιδιά, εκείνος πέθανε ξαφνικά. Πώς θα ζήσουν; Τι θα κάνουν; Οικονομική ύφεση, ανεργία, διώξεις. Ανατροπές, μόνο ανατροπές. Ένας άβολος σκληρός άδικος κόσμος. Κάθε βήμα της ζωής της- από την αρχή- έμοιαζε δύσκολο, έως ακατόρθωτο. Κάθε βήμα κι ένας πόνος. Κι όλα να μοιάζουν κάθε φορά με το τέλος του κόσμου.
Η Φλόρενς δεν κέρδισε ποτέ χρήματα από τη φωτογραφία (μόνο το ποσό εκείνο στα γεράματα, πριν πεθάνει). Ούτε η Λανγκ. Τα δικαιώματα ανήκαν στην αμερικανική κυβέρνηση ( με κρατικό χρήμα- Farm Security Administration- είχαν πληρωθεί τα ντοκουμέντα της ομάδας φωτογράφων που ταξίδευαν στις φτωχές αγροτικές περιοχές της Αμερικής). Η Λανγκ, όμως, κέρδισε αναγνωρισιμότητα κι επαγγελματική καταξίωση.
H “Migrant Mother” είναι η χαρακτηριστικότερη φωτογραφία της Μεγάλης Ύφεσης. Γρήγορα, όμως, ήρθε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος κι απέκτησε τους δικούς του ήρωες, τις δικές του εμβληματικές μορφές. Και μετά ήρθε η εποχή της ευημερίας. Κι εκείνη είχε τα σύμβολά της, παντοδύναμα. Ζήτω το χρήμα! Η φτωχή μητέρα έμοιαζε πολύ μακρινή. Τόσο μακρινή, που αρκούσε για να γίνει γραμματόσημο.
(Γραμματόσημο του 1998).

Έτσι γίνεται συνήθως. Οι άνθρωποι τιμούν, φροντίζουν, επιβραβεύουν κι αγαπούν οτιδήποτε υπάρχει σε απόσταση ασφαλείας. Το ΤΩΡΑ παραμένει πάντοτε η εποχή της βαρβαρότητας. ΥΓ. Σήμερα στο Nipomo (πληθυσμός 16.000 κάτοικοι), πολύ κοντά στο σημείο της τυχαίας ιστορικής φωτογράφισης υπάρχει ένα σχολείο, που φέρει ένα όνομα. Το όνομα της φωτογράφου Ντοροθέα Λανγκ. Όχι της Φλόρενς. Ίσως καλύτερα. 

Πηγή : aixmi.gr - Πέτρος Κουμπλής

Τετάρτη 6 Μαρτίου 2013

Η ιστορία της Κινέζας ρακοσυλλέκτριας




Η απίστευτη ιστορία της Κινέζας ρακοσυλλέκτριας η οποία κατάφερε μέσα σε 40 χρόνια να σώσει και να αναθρέψει 30 εγκαταλελειμμένα μωρά!
Στην Κίνα, η βρεφοκτονία και η βρεφική εγκατάλειψη είναι σε τρομερή έξαρση λόγω των σκληρών πολιτικών μέτρων που επιτρέπουν μόνο ένα παιδί σε κάθε οικογένεια που ζει σε πόλη.
Έτσι οι Κινέζοι ωθούμενοι από τη φτώχεια και την τεράστια πολιτική πίεση αναγκάζονται να προβούν σε εγκατάλειψη μωρών εφόσον είναι τα δεύτερα της οικογένειας ή ακόμα και σε βρεφοκτονίες αν το πρώτο τους παιδί είναι κορίτσι. Νομίζουν ότι ένα αγόρι θα ανταποκριθεί καλύτερα στις οικονομικές ανάγκες της οικογένειας.
Τρομακτικά περιστατικά νεογέννητων μωρών πεταμένων σε κάδους σκουπιδιών, είναι καθημερινό φαινόμενο. Πρόσφατα στα φώτα της δημοσιότητας ήρθε περιστατικό μικρού κοριτσιού το οποίο έφερε μαχαιριά στο λαιμό. (Ευτυχώς, στο μωρό μετά τη γενική κατακραυγή παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες και τώρα βρίσκεται σε άριστη υγεία και στο δρόμο για την υιοθεσία).
Ποιος όμως γονιός έχων σώας τα φρένας μπορεί να προβεί σε τέτοιο έγκλημα; Δύσκολο να απαντηθεί. Γεγονός όμως είναι ότι το ανάλγητο κράτος προβαίνει ακόμα και σε υποχρεωτικές εκτρώσεις, όπως στην περίπτωση νεαρής κινέζας που την υπέβαλαν σε έκτρωση μια και δεν είχε να πληρώσει το πρόστιμο (ναι, πρόστιμο για την ανθρώπινη ζωή) και ύστερα της έβαλαν για τιμωρία στο κρεβάτι της σακούλα με το εκτρωμένο έμβρυο. Παγώνει ο νους και μόνο στη σκέψη, γιαυτό και δεν θα αναρτήσω τις σχετικές φωτογραφίες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και σε κάνουν να νοιώθεις οργή και ντροπή που ανήκεις στο ανθρώπινο γένος.
Και πως μπορεί κανείς να αντισταθεί σε τόσο μεγάλες δυνάμεις;

Στον αντίποδα όλων αυτών, η υπέροχη 88χρονη πια, ρακοσυλλέκτρια Lou Xiaoying η οποία, παρέα με τον άντρα της κατάφεραν να σώσουν και να αναθρέψουν 30 μωρά χωρίς να τους πεθάνει κανένα! Πάμπτωχοι από χρήματα, πάμπλουτοι από αγάπη και ευδαιμονία!
Θέλοντας να τους προσφέρουν πραγματικά ό,τι καλύτερο μπορούσαν, φρόντισαν για την τροφή τους, το ρουχισμό τους, την ανατροφή τους αλλά και το πνεύμα τους, μεγαλώνοντας οι ίδιοι 4 από αυτά και δίνοντας τα υπόλοιπα σε άκληρους φίλους και συγγενείς ώστε να πάνε σχολείο και να ζήσουν όσο γίνεται καλύτερα.
«πήγαινα πάντα αιφνιδιαστικά στα σπίτια των παιδιών να ελέγξω πως περνάνε και πάντα φρόντιζα τις Κυριακές να είναι μαζί μου για να βγαίνουμε βόλτα στα δάση και τη φύση, ώστε να νοιώθουν την φροντίδα, την αγάπη και την προστασία που χρειάζονταν».
Η ιστορία της Λου ξεκίνησε το 1972 στους δρόμους της πόλης Jinhua όταν είχε βγει, κατά την καθημερινή συνήθειά της, να ψάξει για χρήσιμα αντικείμενα από τα σκουπίδια από τους κάδους. Εκεί μέσα, βρήκε πεταμένο ένα μικρό κοριτσάκι. Ο κίνδυνος αν την ανακάλυπταν θα ήταν μεγάλος, λέει η ίδια σε συνέντευξή της, στην κινέζικη εφημερίδα Yanzhao Metro Daily:
«Δεν το σκέφθηκα ούτε στιγμή. Θα είχε πεθάνει αν δεν την είχαμε πάρει να τη φροντίσουμε. Τότε ακριβώς κατάλαβα ότι αγαπάω τα παιδιά και θα ήθελα να τους προσφέρω ό,τι καλύτερο μπορούσα! Το να τη βλέπουμε να μεγαλώνει ήταν για μας μοναδικό! Όλα αυτά τα παιδιά χρειάζονται αγάπη και φροντίδα.
Είναι μοναδικά κι αξιαγάπητα ανθρώπινα όντα. Δεν το χωράει ο νους μου πως είναι δυνατόν κάποιοι να τα παρατάνε στα σκουπίδια… Η κόρη μου αυτή, είναι σήμερα 40 χρόνων κι έχει δικό της παιδί πια!»
Η Lou, που είναι τώρα στο νοσοκομείο, έχει γίνει σύμβολο στο χωριό της και οι άνθρωποι εκεί λένε ότι ντρόπιασε την κυβέρνηση και τους αξιωματούχους της
Η καταπληκτική αυτή γιαγιά νοσηλεύεται σήμερα σε νοσοκομείο λόγω νεφρικής ανεπάρκειας, όπου την φροντίζουν και την περιβάλλουν όλα της τα παιδιά και αναπολεί:
«Tον πιο μικρό μου γιο, τον Ζανγκ Γκιλιν που είναι σήμερα μόλις 7 χρονών, τον βρήκα πεταμένο σε έναν κάδο σκουπιδιών. Ήμουν τότε 82 χρονών. Πάρα πολύ μεγάλη για να αναθρέψω ένα ακόμη παιδί. Όμως δεν μπορούσα με τίποτε να τον αφήσω στο έλεος του Θεού. Τον κοίταζα και μου χαμογελούσε. Ήταν τόσο γλυκός! Ηταν αδύνατο να μην τον φροντίσω!
Ένα μικρό αγόρι που βρήκε εγκαταλελειμμένο η Lou τώρα το φροντίζουν τα μεγαλύτερα παιδιά της. Η οικογένεια έχει λίγα χρήματα, αλλά και πάλι κατάφερε να σώσει δεκάδες παιδιά
Τον πήρα λοιπόν στο σπίτι μας στην εξοχή (σ.σ. μια παράγκα που μπάζει από παντού, μέσα σε ένα δάσος) και τον φρόντισα και τον περιέθαλψα. Του έδωσα το όνομα Ζανγκ Γκιλιν που σημαίνει Σπάνιος και Πολύτιμος! Με βοήθησαν και τα μεγαλύτερα παιδιά μου στην ανατροφή του. τώρα πια είναι ένας απόλυτα υγιής και χαρούμενος νεαρός!
Ξέρω πως οι μέρες μου ίσως δεν είναι πολλές. Θα ήθελα όμως πριν φύγω να τον δω κι αυτόν να πηγαίνει στο σχολείο.»
Η Λου εκτός των υπολοίπων 30 παιδιών της έχει και μία βιολογική κόρη η οποία έχει εμπνευσθεί από τη μητέρα της και έχει αφιερώσει τη ζωή της στην αναζήτηση και την υποστήριξη εγκαταλελειμμένων παιδιών. Η ιστορία τους έχει ευαισθητοποιήσει ολόκληρη την Κίνα των χιλιάδων εγκαταλελειμμένων παιδιών, και το έργο της έχει βρει παντού επώνυμους και ανώνυμους μιμητές.
Η Λου έχει αποκτήσει δίκαια το προσωνύμιο «Επίγειος Άγγελος» και αποτελεί τη ζωντανή απόδειξη ότι δεν χρειάζεται να έχεις τίποτα απολύτως για να δώσεις αγάπη και φροντίδα. Κι ακόμα μεγαλύτερη απόδειξη ότι ο καθένας μας, από όποια θέση κι αν βρίσκεται μπορεί να γίνει διάβολος ή άγγελος.


Πηγή: φωτογραφίες: dailymail.co.uk , huffingtonpost.