Μια επίκαιρη ιστορία: Το ποντίκι και η ποντικοπαγίδα!

 Όσο κι αν είναι πλέον συνηθισμένο να σκεφτόμαστε όλο και περισσότερο τον εαυτό μας, αδιαφορώντας -προκλητικά πολλές φορές- για το διπλανό μας, ένα είναι σίγουρο:  Όταν κινδυνεύει κάποιος ή έχει ένα πρόβλημα (μικρό ή μεγάλο, δεν έχει σημασία), βρισκόμαστε όλοι σε κίνδυνο και κατ’ επέκταση το πρόβλημά του πολύ σύντομα θα γίνει και δικό μας!  Για τον ίδιο ακριβώς λόγο, όταν μια ποντικοπαγίδα μπαίνει στο σπίτι δεν αποτελεί πρόβλημα μόνο για τον ποντικό… Η ιστορία που ακολουθεί είναι πιο επίκαιρη από ποτέ! 

Ένα ποντικάκι κάποτε, παρατηρούσε από την τρυπούλα του τον αγρότη και τη γυναίκα του που ξεδίπλωναν ένα πακέτο. Τι λιχουδιά άραγε έκρυβε εκείνο το πακέτο; Αναρωτήθηκε. Όταν οι δύο αγρότες άνοιξαν το πακέτο, δεν φαντάζεστε πόσο μεγάλο ήταν το σοκ που έπαθε, όταν διαπίστωσε πως επρόκειτο για μια ποντικοπαγίδα! Τρέχει γρήγορα λοιπόν στον αχυρώνα για να ανακοινώσει το φοβερό νέο: "Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι! Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι!"  Η κότα κακάρισε, έξυσε την πλάτη της και σηκώνοντας το λαιμό της είπε: "Κύρ Ποντικέ μου, καταλαβαίνω πως αυτό αποτελεί πρόβλημα για σας. Αλλά δεν βλέπω να έχει καμιά επίπτωση σε μένα! Δε με ενοχλεί καθόλου εμένα η ποντικοπαγίδα στο σπίτι!" Το ποντικάκι γύρισε τότε στο γουρούνι και του φώναξε: "Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!"  Το γουρούνι έδειξε συμπόνια αλλά απάντησε: "Λυπάμαι πολύ κυρ ποντικέ μου, αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο από το να προσευχηθώ. Να είσαι σίγουρος ότι θα το κάνω. Θα προσευχηθώ." Τότε το ποντίκι στράφηκε προς το βόδι και του φώναξε κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου: "Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!"  Και το βόδι απάντησε: "Κοιτάξτε, κύριε ποντικέ μου, πολύ λυπάμαι για τον κίνδυνο που διατρέχεις, αλλά εμένα η ποντικοπαγίδα το μόνο που μπορεί να μου κάνει, είναι ένα τσιμπηματάκι στο δέρμα μου! " Έτσι, ο καλός μας ποντικούλης, έφυγε με κατεβασμένο το κεφάλι, περίλυπος και απογοητευμένος γιατί θα έπρεπε ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ, να αντιμετωπίσει τον  κίνδυνο της ποντικοπαγίδας!  Την επόμενη νύχτα, ένας παράξενος θόρυβος, κάτι σαν το θόρυβο που κάνει η ποντικοπαγίδα όταν κλείνει, ξύπνησε τη γυναίκα του αγρότη που έτρεξε να δει τι συνέβη. Μέσα στη νύχτα όμως, δεν πρόσεξε πως στην παγίδα πιάστηκε από την ουρά ένα φίδι .... Φοβισμένο το φίδι δάγκωσε τη γυναίκα.  Ο άντρας της έτρεξε γρήγορα και την πήγε στο νοσοκομείο. Αλλοίμονο όμως, την έφερε στο σπίτι με πολύ υψηλό πυρετό. Ο γιατρός τον συμβούλεψε να της κάνει ζεστές σουπίτσες.. Έτσι ο αγρότης έσφαξε την κότα για να κάνει μια καλή κοτόσουπα!  Η γυναίκα όμως πήγαινε από το κακό  στο χειρότερο και όλοι οι γείτονες ερχόταν στη φάρμα να βοηθήσουν. Ο καθένας με τη σειρά του καθόταν στο προσκεφάλι της γυναίκας από ένα 8ωρο. Για να τους ταΐσει όλους αυτούς ο αγρότης αναγκάστηκε να σφάξει το γουρούνι. Τελικά όμως η γυναίκα δε τη γλύτωσε! Πέθανε! Στη κηδεία της ήρθε πάρα πολύς κόσμος, γιατί ήταν καλή γυναίκα και την αγαπούσαν όλοι. Για να φιλοξενήσει όλον αυτόν τον κόσμο ο αγρότης αναγκάστηκε να σφάξει το βόδι.  Ο κυρ Ποντικός μας, έβλεπε όλο αυτό το πήγαιν' έλα από την τρυπούλα του με πάρα πολύ μεγάλη θλίψη.......  ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ: Χάσαμε την ανθρωπιά μας. και ενισχύσαμε τον ατομισμό μας..! όταν κάποιος δίπλα μας κινδυνεύει, βρισκόμαστε όλοι σε κίνδυνο! είμαστε όλοι συνεπιβάτες σ' αυτό το πλοίο που λέγεται ζωή! ο καθένας μας αποτελεί τον κρίκο της ίδιας αλυσίδας! είμαστε σαν τις ίνες ενός υφάσματος. Και αν ένα μέρος του υφάσματος χαλάσει, το ύφασμα είναι άχρηστο.... ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝ. Εμείς είμαστε τα ποντικάκια.. Εμείς όμως είμαστε και οι κότες.. Εμείς και τα  γουρούνια. Εμείς και τα βόδια. πηγές :  familytherapist.gr  piperies.gr

Ενα ποτήρι γάλα ~ A Glass Of Milk

“Καμία πράξη καλοσύνης, όσο μικρή κι αν είναι, δεν πάει χαμένη” Αίσωπος

Μια μέρα ένα φτωχό αγόρι που πουλούσε μικροπράγματα πόρτα-πόρτα για να πληρώσει το σχολείο του ανακάλυψε οτι του είχαν μείνει μόνο μερικά ψιλά στη τσέπη.  Πεινούσε πολύ.  Έτσι αποφάσισε να ζητήσει φαγητό από το πρώτο σπίτι που θα έβρισκε.  Παρόλα αυτά όταν στην πόρτα του σπιτιού εμφανίστηκε μια όμορφη κοπέλα τα  έχασε.
Αντί για φαγητό ζήτησε ένα ποτήρι νερό.  Εκείνη τον είδε που ήταν πολύ πεινασμένος και του έφερε ένα μεγάλο ποτήρι γάλα.  Το ήπιε αργά-αργά και ύστερα τη ρώτησε :
«Πόσο σας οφείλω;»
«Τίποτα» είπε το κορίτσι. «Η μητέρα μας έχει μάθει να μη δεχόμαστε χρήματα για κάποια καλοσύνη που κάνουμε»

Καθώς ο Χάουαρντ Κέλλυ έφευγε αισθανόταν όχι μόνο σωματικά δυνατός αλλά και η πίστη του στο Θεό ήταν δυναμωμένη επίσης.  Λίγη ώρα πριν ήταν έτοιμος να τα παρατήσει...

Αρκετά χρόνια αργότερα αυτή η κοπέλα αρρώστησε βαριά.  Οι γιατροί της περιοχής δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι και την έστειλαν στη πρωτεύουσα.  Εκεί κλήθηκαν οι ειδικοί για να αντιμετωπίσουν αυτή την σπάνια ασθένεια.  Ζήτησαν και τη βοήθεια του γιατρού Χάουαντ Κέλλυ.  Εκείνος όταν άκουσε το όνομα της πόλης από την οποία ερχόταν η άρρωστη κάποιο παράξενο φως έλαμψε στα μάτια του.
Αμέσως σηκώθηκε και πήγε στο δωμάτιο του νοσοκομείου για να συναντήσει την ασθενή.  Την αναγνώρισε αμέσως.
Επέστρεψε στην αίθουσα του συμβουλίου αποφασισμένος για να σώσει τη ζωή της.  Από εκείνη τη μέρα ανέλαβε προσωπικά την περίπτωση αυτή.
Ύστερα από μεγάλη προσπάθεια η μάχη κερδήθηκε.
Ο γιατρός ζήτησε από το λογιστήριο να του στείλει πρώτα εκείνου τον λογαριασμό.  Τον κοίταξε και έγραψε κάτι με το χέρι του στη γωνία του λογαριασμού.   Ύστερα τον έστειλε στο δωμάτιο της κοπέλας.  Εκείνη μόλις τον είδε την έπιασε φόβος και δεν ήθελε να τον ανοίξει. Ποιος ξέρει πόσα χρήματα έπρεπε να πληρώσει και αν θα μπορούσε να ανταπεξέλθει. Τελικά αποφάσισε να τον ανοίξει και αμέσως η ματιά της πήγε εκεί κάτω στη γωνία της σελίδας όπου κάτι ήταν γραμμένο.

 Διάβασε
«Ξεπληρώθηκε στο ακέραιο με ένα ποτήρι γάλα»
Υπογραφή
Δρ Χάουαρντ Κέλλυ.

 “No act of kindness, however small, is ever wasted” Aesop

One day, a poor boy who was selling goods from door to door to pay his way through school, found he had only one thin dime left, and he was hungry.  He decided he would ask for a meal at the next house. However, he lost his nerve when a lovely young woman opened the door.  Instead of a meal he asked for a drink of water. She thought he looked hungry so brought him a large glass of milk. He drank it slowly, and then asked, “How much do I owe you?” “You don’t owe me anything,” she replied. “Mother has taught us never to accept pay for a kindness.  ” He said, “Then I thank you from my heart.”

As Howard Kelly left that house, he not only felt stronger physically, but his faith in God and man was strong also.  He had been ready to give up and quit.

Year’s later that young woman became critically ill.  The local doctors were baffled. They finally sent her to the big city, where they called in specialists to study her rare disease.  Dr. Howard Kelly was called in for the consultation. When he heard the name of the town she came from, a strange light filled his eyes.  Immediately he rose and went down the hall of the hospital to her room.  Dressed in his doctor’s gown he went in to see her.  He recognized her at once. He went back to the consultation room determined to do his best to save her life.  From that day he gave special attention to the case.

After a long struggle, the battle was won. Dr. Kelly requested the business office to pass the final bill to him for approval.  He looked at it, then wrote something on the edge and the bill was sent to her room.  She feared to open it, for she was sure it would take the rest of her life to pay for it all.  Finally she looked, and something caught her attention on the side of the bill.  She began to read the following words:

“Paid in full with one glass of milk”

Signed, Dr. Howard Kelly.